Home > Archive > Concerts 2008 > Einstürzende Neubauten

Einstürzende Neubauten

 
When? 21 May 2008
Where? Ancienne Belgique
Support act White
Concert pics Photo album Einstürzende Neubauten (20 pics)

 

Einstürzende Neubauten: van slijpschijf tot geslepen diamant

Op 21 mei tekende Einstürzende Neubauten, de industriële avant-gardeband rond singer-songwriter-multi-instrumentalist Blixa Bargeld, opnieuw present in de Brusselse AB, waar ze inmiddels bijna kind aan huis geworden zijn, om er hun recentste album aan het Belgische publiek voor te stellen.

Voor wie het nu hoort donderen in Keulen, Einstürzende Neubauten is een Duits collectief dat al sinds 1980 olievaten, staalplaten, afvoerbuizen en allerlei ander bouwmateriaal en schrootafval tot volwaardige muziekinstrumenten weet te verheffen. Behoorlijk rebels en soms weinig toegankelijk in hun beginjaren, maar daarom niet minder geniaal. Ook nu is hun instrumentarium nog niet veel veranderd, maar hun muziek is er de afgelopen tijd wel een stuk gesofisticeerder op geworden, met hun recentste album Alles Wieder Offen als (hopelijk voorlopig) summum van de poëtische industrial of de industriële poëzie, het is maar hoe je het bekijkt.

Maar laat ons beginnen bij het begin. Neen, helaas was dat –voor ons en vele anderen– niet het concert van de support act White. Hoe dat kwam? Wanneer de AB 20u00 aankondigt als aanvangsuur, dan betekent dat allerminst dat de deuren opengaan op dat tijdstip. Daar waren we gelukkig zelf al achter, maar bovendien verwijst dit uur evenmin naar het startschot van de concertavond door de aangekondigde support act. Wie de concertzaal stipt om acht uur binnenkwam, moest constateren dat White al in de coulissen verdwenen was, en amper een kwartiertje later traden de muzikanten van Einstürzende Neubauten al aan in een uitverkochte zaal die nog maar voor een goed driekwart gevuld was. We hadden nochtans al eens zo gevaren toen we verwachtingsvol naar Brussel sjeesden om Ladytron te zien in het voorprogramma van Nine Inch Nails… Een ezel stoot zich geen tweemaal aan dezelfde steen, maar ik voel nu toch plots een identiteitscrisis opkomen… (iemand nog een weide vrij om een lief -doch koppig- ezelinnetje te grazen te zetten?)

Ter zake nu! Rond kwart na acht staken de Neubauten van wal met Die Wellen, het openingsnummer van Alles Wieder Offen, dat eerst zachtjes kabbelend de golven bezingt, maar uiteindelijk toch uitmondt in een woester ritmisch vocaal gebeuk. Meteen daarna, eveneens zoals op het album, legde Blixa Barrevoets de enclave in zijn ziel bloot met het prachtig melancholische Nagorny Karabach. Wie vreesde dat dit zou uitdraaien op het klakkeloos naspelen van de hele cd, kon opgelucht ademhalen bij de klanken van Dead Friends (around the corner) uit Perpetuum Mobile (2004). Maar Blixa blikt duidelijk liever vooruit en in de loop van de avond zou nagenoeg het hele Alles Wieder Offen album de revue passeren, met uitzondering van het titelnummer zelf. Wie een tegendraadse reputatie heeft, moet die nu eenmaal op één of andere manier eer aandoen, niet? De avond verliep een pak rustiger dan de Neubauten-concerten van weleer, maar wie op Let’s Do it a Da Da en Weil Weil Weil kan blijven stilstaan, heeft lood in de schoenen. Dat laatstgenoemde nummer, op cd ronduit geniaal, vond ik overigens live iets minder klinken. Een (voor één keer onbedoelde) stoorzender leek de keyboards van de wijs te brengen. Met Unvollständigkeit keerde de rust terug, althans voor een vijftal minuten, want ook in dit nummer weerklinkt nog het industriële vuur wanneer Blixa fulmineert en percussionist N.U. Unruh geleidelijk aan een hele ijzerwinkel op de vloer uitkiepert. Met Tagelang Weiss en Rampe kwam dan opnieuw wat ouder werk aan bod en de zanger zette het publiek nog even op het verkeerde been toen hij plagerig Halber Mensch inzette, maar uiteindelijk toch voor Von Wegen koos. Best boeiend om te zien hoe die intro eigenlijk tot stand komt: Blixa produceert een soort klokkend geluid door met zijn vinger zijn wang te doen klakken, neemt het op en laat het in ‘loop’ afspelen. En dan heb ik het nog niet eens gehad over het creatieve gebruik van een vibrator door de gitarist tijdens datzelfde nummer! Genoeg gespeeld nu, tijd voor de mela, mela, mela, mela melancholie van Die Befindlichkeit des Landes, een knap staaltje rauwe industrial, onmiddellijk gevolgd door het rustige Sabrina (I wish that would be your colour), beide uit het inmiddels acht jaar oude Silence is Sexy.
De Neubauten sluiten het hoofdgedeelte van hun concert op exact dezelfde manier af als hun Alles Wieder Offen-album, met achtereenvolgens het ritmische Susej, waarbij drummer Rudy Moser de ingenieus ontworpen afvoerbuizenconstructie opnieuw bovenhaalt, en Ich Warte, waarin een glansrol is weggelegd voor bassist/gitarist Alexander Hacke op een uitermate schattig akoestisch gitaartje.

Voor het publiek was het nu inderdaad ook wachten op de bisnummers, terwijl ze de band met een welgemeend respect- en verwachtingsvol applaus terug het podium opriepen.
Tijdens de eerste bisronde kwamen de Neubauten nog een klein beetje tegemoet aan wie tot nu toe op zijn honger bleef zitten wat oudere nummers betreft. Eerst weerklonk het ingetogen Ein leichtes leises Saüseln, waarin N.U. Unruh zich mocht uitleven op piepschuim om een passend achtergrondgeritsel te creëren, waarna het bluesy Heaven is of honey opgediept werd uit Silence is sexy. Ook nu bleef het helse kabaal dus uit. Nog even gingen de decibels de hoogte in tijdens Wenn Dann, een nummer dat niet terug te vinden is op de reguliere winkelversie van Alles Wieder Offen, maar enkel prijkt op de speciale editie voor de betalende ‘supporters’ van neubauten.org, diezelfde mecenassen die de financiering van het album trouwens mogelijk gemaakt hebben.
Aan alles komt een einde, zo ook aan deze bisronde, en na het stevige Alles verdween de band in de coulissen.

Een open doekje later kregen we –omdat Brussel de trotse bezitter is van een metro en het Belgische publiek ook wel sympathiek is, dixit Blixa– als toemaatje een wel heel bijzonder spelletje kaart. Ieder groepslid moest drie kaartjes trekken waarop een muzikale richtlijn te lezen was en aan de hand daarvan begonnen ze collectief te improviseren. Amusement troef dus en gelukkig mocht het resultaat van dit muzikale waagstuk er ook best wezen.
Het doek viel uiteindelijk definitief met het aanstekelijke Ich hatte ein Wort: didididididi didididididi dididi didi… dat dagen later nog steeds op onbewaakte momenten in mijn hoofd opduikt.

Kortom, Einstürzende Neubauten klinkt vandaag heel wat gepolijster dan vroeger.
In die tijd ging het vooral om de slijpschijven, nu eerder om de geslepen diamantjes.
Dat er vele pareltjes staan op Alles Wieder Offen, daar was ik al lang van overtuigd, maar dat hun schittering zo fel was, dat werd me pas duidelijk tijdens het concert in de AB.

Aisling

 

Setlist

1. Die Wellen – 2. Nagorny Karabach – 3. Dead Friends (Around the Corner) – 4. Let's Do it a Da Da – 5. Weil Weil Weil – 6. Unvollständigkeit – 7. Tagelang Weiss – 8. Rampe – 9. Von Wegen – 10. Die Befindlichkeit des Landes – 11. Sabrina – 12. Susej – 13. Ich warte

Encore 1: 14. Ein leichtes leises Saüseln – 15. Heaven is of Honey - 16. Wenn dann – 17. Alles

Encore 2: 18. Dave – 19. Ich hatte ein Wort

Top

More reviews of this concert

 

Pics by other photographers

 

Related websites http://www.neubauten.org
http://www.myspace.com/whitebeijing