Home > Archive > Concerts 2006 > Current 93

Current 93

When? 20 May 2006
Where? CC Luchtbal
Line-up

Joolie Wood
Baby Dee
Current 93

Concert pics Photo album
Related articles  
Related websites

Official Current 93 website: http://www.durtro.com/
Official Maja Elliott website: http://myhome.iolfree.ie/~lightbulb/Maja/index.html
Official Baby Dee website: http://www.babydee.org/
Official Simon Finn website: http://www.simonfinn.co.uk/

In de ban van Tibet

Neen, niet het Tibet van de verschrikkelijke Yeti heeft me in zijn macht, maar wel David Tibet, de charismatische frontman van Current 93, en dat na een meeslepend concert in schouwburg CC Luchtbal afgelopen zaterdag.
Tibet is een artistieke bezige bij (lees maar eens dit artikel op KindaMuzik) die de grondlegger is van een heel apart genre: apocalyptic folk.
Het boeiende aan dit genre is de constante dualiteit tussen harmonie en chaos, lieflijkheid en dreiging. Tibets zangstijl leunt eigenlijk meer aan bij voordracht: hij fluistert, reciteert en declameert … ondersteund door allerlei klassieke- en folkinstrumenten zoals piano, viool, cello, akoestische gitaar, accordeon, fluit, enzovoort. Daardoor ontstaat een zeer romantische en poëtische sfeer, die een schril contrast vormt met de aangesneden thema’s. Tibet evoceert apocalyptische beelden, vertelt over het lijden van Christus en gunt ons een blik in zijn spirituele wereld waarin god en de duivel nooit ver weg zijn. Ook meer persoonlijke thema’s zoals zijn slepende ziekte of odes aan overleden vrienden komen aan bod.
Kortom, Tibet fluistert je vaak gruwelijke dingen toe, maar doet je daarbij wegsmelten alsof hij je eigenlijk een liefdesgedicht voordraagt. Hoewel de muziek veelal lichtvoetig is, durft ze van tijd tot tijd toch wel eens te ontaarden in chaotische crescendo’s en ook Tibet zelf kan op vocaal vlak vervaarlijk duivels uit de hoek komen.
Eén ding is zeker, zowel het genre als Tibets unieke stem grijpen je onmiddellijk bij de keel of bezorgen je stante pede een hartgrondige afkeer. Ik behoorde in ieder geval meteen tot de adepten toen ik ermee in contact kwam via “Nature and Organisation”, een project van Michael Cashmore.
Ik keek dan ook ontzettend uit naar mijn eerste Current 93-concert (en deed hard mijn best om mijn frustratie te vergeten dat ik het eerste deel van dit Antwerpse tweeluik op vrijdag gemist had!). Eenmaal aangekomen op de parking van CC Luchtbal, na een onfortuinlijke omzwerving via het Hof ter Lo (veel dank aan de medewerkster aan de telefoon die ons vakkundig naar de juiste locatie loodste!), viel meteen op dat ook Fransen, Duitsers, Nederlanders en Engelsen massaal de weg naar Antwerpen gevonden hadden en ik denk niet dat er onder hen mensen zijn die zich dat zullen beklagen.
Tijdens het voorprogramma maakten we kennis met 5 muzikanten die later op de avond het podium met David Tibet zouden delen. Eerst trad violiste/fluitiste Joolie Wood in het voetlicht met zweverige zang, ondersteund door Maja Elliott op de piano, John Contreras op cello en Simon Finn op gitaar. Daarna raakte baby Dee, een behoorlijk androgyne harpiste/accordeoniste, een gevoelige snaar. Deze intrigerende dame (?) bracht met haar indringende stem en haar harp een heel doorleefde set, begeleid door cellist John Contreras. Best wel sfeervolle (maar niet altijd even boeiende) opwarmers, maar voor mij bleef het toch ongeduldig wachten op Current 93.
Geen tromgeroffel, maar wel een extreem lange en vooral luide versie van Jean Michel Jarre’s Popcorn luidde uiteindelijk het concert in. Current 93 bleek uit niet minder dan 8 muzikanten te bestaan, de frontman zelf buiten beschouwing gelaten. Die laatste kwam op zijn teenslippers het podium opgewandeld, losjes gekleed in een donker kostuum, met daaronder een felroze, aansluitend T-shirt en een hoed op het hoofd. In geen tijd ontdeed Tibet zich van zijn hoed, sjaal en kostuumvest en trippelde blootsvoets over het podium en de middengang in. Voor mij was de toon meteen gezet: het werd een intiem en meeslepend concert. David Tibet heeft niet alleen een intrigerende persoonlijkheid, maar blijkt ook een geboren performer, een eloquent verteller, een bezielde poëet en een humoristische spring-in-’t-veld, die zijn nummers live op een nog indringendere manier weet te brengen dan op cd. De schouwburg CC Luchtbal vormde met zijn comfortabele zitjes dan ook het ideale kader om je door Tibet op sleeptouw te laten nemen. Het publiek reageerde warm op een Tibet die zich helemaal bloot leek te geven. Tijdens “Sleep has his house”, een nummer dat hij opdroeg aan John Balance en kat Squiggy kreeg hij het zelfs even moeilijk. Verder kan ik over de setlist helaas niet veel zeggen, want ik ken slechts één cd van het uitgebreide repertoire van Current 93, maar ook al kende ik de meeste nummers niet, toch kon dit concert me van het begin tot het einde boeien.
Achteraf las ik commentaren dat niet alle instrumenten altijd even zuiver klonken, maar ik moet bekennen dat ik zodanig gefascineerd was dat ik daar eigenlijk niks van gemerkt heb.
Het was zelfs geleden van op het concert van Dead Can Dance vorig jaar in Bozar, dat de tranen me in de ogen sprongen toen ik een band in de coulissen zag verdwijnen.
Eén ding is zeker, het nieuwe album “Black ships ate the sky” wil ik zo snel mogelijk in mijn collectie, samen met een dozijn andere albums uit hun uitgebreide repertoire. En hopelijk hoef ik geen jaren meer te wachten om deze unieke band nog eens live te zien!