Home > Archive > Concerts 2005 > Dead Can Dance

Dead Can Dance

When? 17 March 2005
Where? Bozar
Concert pics Photo album
Related articles

 

Related websites http://www.deadcandance.com/

Dead Can Dance

Dead Can Dance is als een majestueuze heilige eik in het donkere muzikale woud. Hun muziek valt nauwelijks te omschrijven, ze is etherisch, ongrijpbaar… ze kent geen grenzen. Spirituele muziek, middeleeuwse muziek, Oosterse klanken, Afrikaanse ritmes, Engelse ballades: Dead Can Dance sluit al deze genres in haar armen en drukt er haar stempel op. Constanten daarbij zijn vooral de ongelofelijke bezieling en het ongeëvenaarde vocale talent van zowel frontvrouw Lisa Gerrard als frontman Brendan Perry… -Vergeef me als ik lijk te overdrijven! Hun eerste album verscheen in 1984, maar gezien mijn prille leeftijd op dat ogenblik ontdekte ik hen pas negen jaar later (nog steeds op prille leeftijd! ;-)) met hun album “Into the labyrinth”… Toen in 1998 het nieuws kwam dat Lisa Gerrard en Brendan Perry niet langer als duo zouden verder gaan onder de naam “Dead Can Dance”, was meteen ook al mijn hoop verdwenen om ze ooit nog live aan het werk te kunnen zien. Maar daar zat ik dan, op 17 maart 2005, in de prachtige Henry Le Boeuf-zaal, samen met een 2000-tal gelijkgestemden, verwachtingsvol uit te kijken naar het grote moment. De aanwezigen leken weinig gemeen te hebben met het traditionele gothic-publiek. Er was zelfs opvallend weinig zwart te bespeuren. Het publiek leek eerder te bestaan uit muziekliefhebbers die misschien ooit in een ver verleden in de zwarte scene vertoefd hadden, maar die hun donkere outfits al lang ingeruild hadden tegen een beige broek, een donkerblauw kostuum of een bonte T-shirt. Toen de lichten gedoofd werden, steeg er een verwachtingsvol warm applaus en gejoel op uit de zaal, met een enthousiasme waar de jongere zwarte garde nog een puntje aan kan zuigen. Al snel werd duidelijk dat Dead Can Dance live nog veel indrukwekkender is dan op cd. Het eerste hoogtepunt kwam al na enkele nummers toen Brendan “The ubiquitous mr Lovegrove” bracht. Onmiddellijk daarna hield Lisa het publiek in haar ban met een ongelofelijk sterk vocaal nummer.

Eerlijkheidshalve moet ik wel bekennen dat ik van de twintig nummers tellende setlist er ongeveer een achttal kende en dat die mij dan ook het meest raakten. Zo was er het vrolijke middeleeuwse “Saltarello” met Brendan op de draailier en het emotionele “The wind that shakes the barley”, een Ierse protestsong, a capella gezongen door Lisa. Ook “I can see now” en “American Dreaming” met Brendan op akoestische gitaar gaven me koude rillingen. Het publiek hing aan hun lippen en het was vertederend om een Lisa’s verwonderde glimlach te zien telkens wanneer het publiek Dead Can Dance na elk nummer onder een luidruchtig applaus bedolf. De set werd afgesloten met het meeslepende Oosterse “Rakim”, een van de weinige nummers waarbij Brendan en Lisa allebei de vocalen voor hun rekening nemen. Iedereen in de zaal veerde recht voor een staande ovatie. Nooit eerder heb ik in een applaus zoveel warmte, appreciatie en dankbaarheid gehoord. Tot tweemaal toe (ok, dat was wel berekend geef ik toe!) kwamen ze terug voor bisnummers: eerst met “Black sun” en “Salem’s lot”, daarna met het bezwerende “Yulunga (spirit dance), een van mijn lievelingsnummers, het fragiele “Severance” en het nieuwe jazzy “Hymn for the fallen” waarmee Lisa weer eens bewijst dat ze alle genres aankan en dat Dead Can Dance nog steeds verrassend uit de hoek kan komen. Ik hoop dan ook dat Lisa en Brendan hun muzikale krachten verder zullen blijven bundelen, want het is net de afwisseling en dualiteit in het werk van Dead Can Dance die zorgt voor de dynamiek. Eén ding is zeker, mocht je het wezen van muziek een gezicht kunnen geven, dan heb ik het bijna twee uur lang diep in de ogen gekeken.

Aisling

Setlist View