Home > Archive > Concerts 2004 > Zwart Werk

 

Zwart Werk 2004

When? 16 October 2004
Where? JH The Nooddle Beernem
Line-up

Shrug
The Frozen Park
Implant
Namnambulu
Neuroticfish

Related articles  
Related websites

http://www.zwartwerk.org/


 

Shrug

 

Shrug’s a one-man industrial project by a guy whose name I can’t even find on the net. The only information displayed on Shrug’s website is the slogan “No show, just noise, so what?”

I don’t entirely agree with the slogan, though. No show, that part is true, just one man surrounded by some technological stuff (and a bulky CRT-monitor). Admittedly, Shrug’s music could do with a bit of visual support in the form of projections for instance, but, anyway, good music doesn’t require a fancy show. “Just noise” is the part that I don’t agree with. Industrial coming close to noise is not really my favourite kind of music. However, I did enjoy Shrug, so it can’t have been that noisy. Shrug’s music is sometimes heavy and repetitive, but it’s also melodious and even danceable.

Shrug’s website may well be a bit minimal, but it does reveal a sense of humour. This sense of humour also emerged during the show, albeit not exactly on stage (Well, that’s not entirely true, ‘cause I was very amused at the guy’s Super Mario 3 t-shirt, but I’ll save that anecdote for later). Among the (very small) crowd there was someone handing out little presents that turned out to be very useful to people who often go to concerts: a pair of earplugs… Luckily there was no need for me to wear them, for the “noise” was not too noisy!

Now, let’s get back to that anecdote I promised you. I already find it quite funny to see someone play industrial music wearing a Super Mario t-shirt, but it’s even more hilarious if you know that one of Zwart Werk’s organisers actually is nicknamed Super Mario. Probably sheer coincidence, but I hope Super Mario didn’t suffer an identity crisis!


Top

The Frozen Park

Concert pics Photo album (5 pics)

Een illustere onbekende was de groep voor mij, maar dan wel eentje waarover ik al heel veel goeds gehoord had. Deze band heeft met het nummer Hollow sleep (Confused) the Battle Of The Bands 2003 van Sonic Seducer-magazine gewonnen en maakt muziek in het genre van Diary of Dreams en Diorama. 16 oktober zou het moment van de waarheid worden: naar het schijnt hun eerste echte optreden, al was dat moeilijk te geloven!

De opbouw van het podium vormde eigenlijk al een grappige intro, die de gemoedelijke toon zou zetten van de rest van de show. Met man en macht trachtten band en “crew” een reusachtig, langwerpig doek met de mascotte erop de lucht in te hijsen en op een soort staander te plaatsen. Het gevaarte bleek echter niet zo stabiel, dus moesten zowel staander als doek wat aan lengte inboeten. “Zolang ze van hun optreden maar een extended version maken”, dacht ik bij mezelf.

Hun mascotte, een bizar bibberend kereltje dat zijn kin in zijn sjaal lijkt te begraven, is trouwens heel erg knap, net zoals de rest van hun artwork en hun website bijvoorbeeld.

Hun concertje verliep duidelijk heel wat vlotter dan de voorbereidingen. Twee keyboardspelers en een zanger namen plaats op het podium. Ze startten nagenoeg meteen met Shelter, een nummer dat ik één van de beste vind, en in geen tijd hadden ze het hart van het publiek veroverd. Hun muziek is dan ook meeslepend, complex, gevarieerd en melodieus en hun teksten poëtisch. De zang was niet altijd even perfect, maar dat stoorde me niet: het maakt het geheel wat breekbaarder, wat uitstekend lijkt te passen bij de ziel van hun muziek. Ik vond het hele optreden vooral heel erg sfeervol.

Maar mochten jullie denken dat er geen gedans aan te pas kwam, dan kan ik je geruststellen. Hoewel het niet bepaald electro is waar je met volle overgave de frustraties uit je lijf kan dansen, heb ik eigenlijk weinig stil gestaan. Toen het concert zijn einde naderde, kwam het schitterende Hollow sleep aan de beurt, gevolgd door Lips like sugar (dat zal ik niet zo snel vergeten, omdat ik tot mijn eigen grote hilariteit “lips like chicken” begrepen had). The Frozen Park kwam er niet zonder bisnummers vanaf.

We don’t blame them for being just theirselves either, ze zijn nu eenmaal fantastisch.

Na het concert vlogen de genummerde exemplaren van Collected Demos 1997-2004 die de deur uit, ongetwijfeld tot grote vreugde van de bandleden, maar eveneens tot groot verdriet van de fans die er niet snel genoeg bij waren. Wij werden de trotse eigenaars van nr. 17.

Ik zou in nabeschouwing toch een en ander willen vertellen over die cd. Behalve het uitstekende Hollow sleep en Shelter/rise again, bevat Collected Demos heel wat ander materiaal dan wat The Frozen Park live bracht in Beernem. Almost gone in thunder, Face in a hole, Nowhere party zijn bijvoorbeeld trage, maar toch heel aanstekelijke electro-nummers, waarvan het refrein vaak door mijn hoofd blijft spoken. Exile sky is dan weer een instrumentaal pareltje. En van de soundscapes in de hidden track heb ik dankbaar gebruik gemaakt op ons Halloween-avondje. Ze hebben onze gasten ongetwijfeld koude rillingen bezorgd. Voor de rest kan ik allerminst zeggen dat The Frozen Park me koud laat, integendeel. Ik moet toegeven dat ik Diary of Dreams al twee keer live gezien heb en dat ik me steeds afvroeg waarom iedereen dat nu toch zo goed vindt. Ik ben geen fan van het genre, maar misschien zal ik Diary of Dreams op 19 februari heel anders ervaren met the Frozen Park als opwarmer!

Setlist

View

 

Top

Implant

Concert pics Photo album (10 pics)

Implant

Top

Namnambulu

Concert pics Photo album (9 pics)

Namnambulu

Setlist

View

Top

Neuroticfish

Concert pics Photo album (7 pics)
Neuroticfish

Top