Home > Archive > Concerts 2004 > B-Fest 2004

B-Fest 2004

When? 17 July 2004
Where? Club B52 Eernegem
Related articles

 

Related websites http://www.freewhynona.com/

20 Miles as the Wolf Runs

Hoewel we naar goede gewoonte fashionably late aankwamen in Club B52 (we kunnen het ook niet helpen dat alle wegen leiden naar de Aartrijkestraat 92 in Torhout i.p.v. Eernegem!), bleken we geluk te hebben: de wolf had z'n aanval nog niet ingezet. Hij was zijn prooi nog aan het bespieden om op het juiste moment toe te slaan. In tegenstelling tot de andere bands had 20 Miles ATWR veel volk gelokt: een 25 à 30 vrienden, familieleden en collega's hadden zich in het kleine zaaltje genesteld. De sfeer was ontspannen, maar verwachtingsvol. Met enige vertraging namen Filip en Anouschka hun plaatsen in op het roodverlichte podium. Heel sfeervol, dat wel, maar een nachtmerrie voor de fotografen onder ons! Filip beleefde al meteen zijn moment of glory tijdens het gelijknamige instrumentale openingsnummer, dat voor mij alvast heel aanstekelijk werkte.

Daarna was het de beurt aan Anouschka om iedereen van zijn sokken te blazen met haar indrukwekkende stem.

Ik denk dat er een aantal mondjes opengevallen zijn! Waar we tijdens hun eerste optreden in Oeselgem nog getuige waren van de aarzelende stapjes van een groep in wording, kregen we nu een meer zelfverzekerde en samenhangende band te zien. Dat Filip een showbeest was, dat konden we allemaal wel al raden, maar ook Anouschka lijkt zich behoorlijk in haar nopjes te voelen op een podium. Ze stond daar heel natuurlijk en als ze al zenuwachtig was dan wist ze dat in ieder geval heel goed te verbergen. Ze creëerde een warme band met het publiek met eenvoudige maar charmante bindteksten en danste verleidelijk op momenten dat ze niets anders omhanden had. Ook stem en keyboard waren duidelijk beter op elkaar afgestemd dan in Oeselgem. "20 Miles as the Wolf Runs" klonk veel beter live dan op MP3 en het laatste nummer "Let" krijgt echt de allures van een hitje. De meest voorkomende commentaar achteraf was dat ze veel beter, sterker en gevarieerder klinken live... zegt dat al niet genoeg?

Setlist 1. My moment of glory – 2. The great awakening – 3. Visions – 4. Dark green – 5. 20 Miles as the wolf runs – 6. Wastelands – 7. Let

Top

Free Why Nona

 

Na het optreden van 20 Miles liep het zaaltje druppelsgewijs leeg, tot er nog een man of 15 overbleef. Niet echt tof voor Free Why Nona, de volgende band, die samen met een zestal fans helemaal uit het Antwerpse naar Eernegem waren afgezakt. Nieuwsgierig als we zijn, besloten we toch nog wat te blijven voor dit zootje ongeregeld uit de Antwerpse onderwereld. Ze startten hun set met “Rock on” en dat was precies wat ze het hele optreden zouden doen!

Ze omschrijven hun muziek zelf als ‘luide rockmuziek die pendelt tussen spaced out noise symphonies en snedige punkrock-gitaarrock’. Naast eigen werk als “Sophie”, “Trendy Wendy” en “Cloud Coocoo Dance” brengen ze ook covers van o.a. Smashing Pumpkins, Foo Fighters, Stooges, Buffalo Tom en David Bowie. De ietwat hyperkinetische (op het podium toch!) zanger Kurt heeft niet alleen een goede stem voor het genre, maar ook een heel eigen, zeer passende, dansstijl. Het kleine, lage podium beknotte duidelijk zijn bewegingsvrijheid, dus besloot hij van de nood een deugd te maken en de vrije ruimte voor het podium ook een nuttige bestemming te geven, enkele halfvolle bierflesjes ten spijt. De mannen van Free Why Nona lieten het gebrek aan toeschouwers in ieder geval niet aan hun hart komen en gaven een energiek concertje weg.

Ik werd er zelfs nostalgisch van en kreeg zin om aan het headbangen te slaan, zoals op die goede oude scoutsfuiven van een jaar of tien geleden. Ik bleef toch maar op mijn stoeltje zitten te headbangen uit veiligheidsoverwegingen, want de ruimte voor het podium werd ingepalmd door twee die-hard fans die, in enigszins beschonken toestand, afwisselend uit de bol en bijna op hun bek gingen. Toen ‘de Maarten’ onverwacht besloot om het concert even vanuit kikkerperspectief te volgen, was zanger Kurt zo vriendelijk om de song die ze net hadden ingezet, stil te leggen zodat de trouwe fan weer recht kon krabbelen. De mannen uit die duistere Antwerpse onderwereld waren dus nog sympathiek op de koop toe! Even later zouden we dat zelfs aan den lijve kunnen ondervinden. Toen wij alleen nog in de zaal achterbleven samen met de fans, kwam Kurt vragen vanwaar wij afkomstig waren. Bij het horen van ons antwoord, Gent, keek iedereen ons vol bewondering aan. “’t Zijn Gentse Feesten en jullie zitten hier in Eernegem???” We kregen prompt een verzoeknummertje aangeboden. We vroegen “Going nowhere” van Therapy!. En ja hoor, na een beetje overleg wisten ze dat nummertje uit hun zilveren hoed te toveren. Daarna kregen we nog een schitterend nummer: “No Fun” van The Stooges. Het concertje van Free Why Nona daarentegen zou ik eerder categoriseren onder “heaps of fun”.

 

Top